Vanaf 15 oktober » Signalen van Boven neemt je mee in de wereld van chef-kok Chesron Nanuru, die zijn restaurant Senang Makan in Breda opende om de Molukse keuken te eren. Een film over eten, cultuur en dromen.

Centraal in de documentaire staat het leven van de gepassioneerde chef-kok achter het Moluks-Indonesische restaurant Senang Makan. Wat dreef hem? Welke ‘signalen’ wezen hem de weg naar het koken, recht vanuit zijn hart?

Door openhartige interviews van Nanuru met dierbare gasten van het Moluks-Indonesische restaurant Senang Makan en inspirerende collega’s wordt de diepere betekenis van zijn gerechten en de kracht van zijn roots ontrafeld. Het maakt de film tot een ode aan het belang van gemeenschap, van elkaar helpen.

Positieve lading

In 2026 is het 75 jaar geleden dat de eerste groep van circa 12.500 Molukse KNIL-militairen en hun gezinnen in Nederland aankwam. Wat in 1951 aangekondigd werd als een tijdelijk verblijf keerde ongewild om in permanent verblijf. Het leidde onder veel Molukkers tot een ingrijpende geschiedenissen van opvang, trauma, ontheemding en emancipatie. Zeker onder de KNIL-militairen die ook nog eens officieel werden ontslagen, verraden door het Nederland dat ze dienden.

Signalen van Boven ontsnapt aan die soms zware geschiedenis door over de schaduw heen te stappen van (intergenerationele) trauma’s. De muziek, de verhalen en gesprekken van de gepassioneerde chef-kok geven de film een positieve lading. De Molukse gerechten blijken dragers van familieverhalen, gedeelde pijn, humor, tradities en hoop.

Met unieke muziek van artiesten als Danjil Tuhumena, Tasilo Pieck en Jessica Manuputty is deze documentaire een onvergetelijke, muzikale ervaring waarin alle zintuigen worden geprikkeld.

Vanaf 15 oktober te zien in de volgende theaters:

Vanaf 19 november » Na zijn debuut Four Journeys (2021) richt filmmaker Louis HotHotHot de camera opnieuw op zijn eigen familie. The Year of the Ghost onderzoekt de veranderende verhouding tussen mannen en vrouwen en de positie van vrouwen binnen het hedendaagse Chinese gezinsleven.

In 2022 gaat de gezondheid van de vader van Louis Hothothot snel achteruit. Hij besluit terug te keren naar China in de hoop hem nog één keer te zien. Bij aankomst moet hij 28 dagen in quarantaine. Opgesloten in een hotelkamer mist hij zowel zijn overlijden als zijn begrafenis.

Daarna beginnen zijn moeder en zus hun leven op heel verschillende manieren opnieuw vorm te geven. Zijn moeder verlaat haar appartement in Beijing en verhuist naar het dorp waar zijn vader begraven ligt. Het dorp zit vol weduwen en jonge kinderen die op zoek zijn naar warmte en gezelschap, terwijl de volwassenen naar de grote steden zijn vertrokken om te werken. Zijn moeder gelooft dat de zachtaardige geest van mijn vader er nog rondwaart en verzorging nodig heeft. Daarom blijft ze liever dicht bij zijn graf dan terug te keren naar Beijing.

Ondertussen worstelt zijn oudere zus met eenzaamheid in Beijing. Vanuit huis werkt ze als matchmaker voor een datingplatform. Ze helpt vreemden de liefde te vinden, terwijl ze zich zelf steeds meer in de steek gelaten voelt. Op haar veertigste zit ze klem tussen de beloften van het moderne China en de verwachtingen die aan ongehuwde vrouwen worden opgelegd. Overtuigd dat een eigen gezin haar isolement zal doorbreken, besluit ze plotseling te trouwen met een man die ze pas kort daarvoor online heeft ontmoet.

De vader van Louis Hothothot was de herder van het gezin. Nu doolt Louis tussen Europa en China rond als een verdwaald schaap. Terwijl zijn moeder haar leven zonder haar man opnieuw betekenis geeft en zijn zus zich voorbereidt op huwelijk en moederschap, heeft Louis het idee voor onmogelijke vragen te staan. Wie zorgt er nu voor zijn moeder? Moet hij zijn zelfstandige leven in Europa opgeven en naar huis terugkeren om voor de achtergebleven familie te zorgen?

Over de regisseur
Louis Hothothot (Louis Yi Liu) is filmmaker, schrijver en grafisch ontwerper. Hij is geboren en opgegroeid in China. Hij studeerde grafisch ontwerp, animatie en videokunst aan de China Central Academy of Fine Arts in Beijing. In 2012 begon hij aan de master Fine Arts van het Dutch Art Institute. Van 2015 tot 2017 volgde hij de master Film aan de Nederlandse Filmacademie. Zijn onderzoek richt zich op herinnering, identiteit, emotie, politiek en collectief trauma.

Vanaf 19 november in de filmtheaters:

Vrijdag 2 oktober ontvangen Sven Peetoom en Chris de Krijger, producenten van Mama’ku – Van Jakarta tot de Molukken, het Gouden Kalf van het Publiek Documentaire 2026. De documentaire heeft dit jaar de meeste bezoekers van alle uitgebrachte Nederlandse documentaires getrokken.

De film is door Mokum Filmdistributie uitgebracht in 85 filmtheaters, samen met de korte speelfilm Sudah. Mama’ku werd geregisseerd door Sven Peetoom (Tussen Wal en Schip, 2024) naar het idee van danser en choreograaf Cheroney Pelupessy. De film draaide vanaf 4 juni in de theaters.

Cheroney Pelupessy reist in de film voor het eerst samen met haar moeder Laura naar Indonesië. Van Jakarta tot Saparua op de Molukken zoeken moeder en dochter naar het verzwegen verleden van migratie, huiselijk geweld en trauma dat al generaties lang wordt doorgegeven.

De prijs wordt tijdens het Gouden Kalveren Gala uitgereikt doordat 24.000 bezoekers Mama’ku hebben gezien. Meer dan Babi Pangang en een vrouw als monique volgden met respectievelijk 20.000 en 12.000 bezoekers. De documentaire werd geproduceerd door There Will Be Film en ART&. Mama’ku kwam tot stand met een bijdrage van het Nederlands Filmfonds, DNA Next, Fonds Podiumkunsten en Vfonds.

De 46e editie van het Nederlands Film Festival vindt plaats in Utrecht van 25 september tot en met 2 oktober 2026.

Meer over de film en credits »

Vanaf 27 augustus » Fragments of Belonging laat zich omschrijven als een tragikomische documentaire over migratie, moederschap en familiepatronen die in ons zitten, zonder ze werkelijk te kennen. De film gaat over een Kroatische vrouw die in Amsterdam woont en zich overal op de wereld een buitenlandse voelt en nergens thuis is.

Tatjana vertelt zichzelf dat zij een inwoner is van Europa of zo. Zij heeft nergens lang genoeg gewoond om zich thuis te voelen. Nu is zij gestrand in een beruchte buurt van Amsterdam met haar puberzoon die in elkaar krimpt bij haar Slavische accent en haar onvermogen om zich Nederlands te gedragen.

Ze is vastbesloten om dit te doorbreken en gaat grondig op zoek naar het gevoel van thuis horen, maar dan met een camera. Ze reist door Europa en klopt op deuren van familie en vrienden die als gastarbeider en expat ergens zijn neergestreken.

Onderweg ontmoet zij mensen die jaren geleden zijn geëmigreerd, maar eigenlijk nooit hun dorpen hebben verlaten. Mensen die hun nieuwe bestaan hebben omarmd zonder terug te kijken. Zoals twee oude Duitse zussen die elkaars handen vasthouden en hun bestaan volledig bij elkaar hebben gevonden.

Op bezoek bij haar vader vindt ze een antwoord dat ze niet had verwacht. Een antwoord dat haar leven niet ziet als ontworteld, maar als gevolg van wat lang geleden uit liefde is gebeurd. Haar reis om het geheim van ‘ergens thuis voelen’ te ontdekken, vindt ze verborgen in haar familie, de laatste bij wie zij het zou willen zoeken.

Vanaf 1 oktober (6e week) te zien in:

Opnieuw kan de vlag uit. Ook de documentaire Het hart van Amsterdam heeft het aantal van 10.000 bezoekers gehaald en heeft de Kristallen Film Award uitgereikt gekregen. Het Nederlands Film Festival reikte de award donderdag 9 juli uit aan regisseurs Arnold-Jan Scheer, Roy Dames en Sven Jacobs in bioscoop Cinecenter in Amsterdam.

De documentaire over de opkomst en ondergang van de Amsterdamse penoze is een uniek tijdsdocument. De film vertelt over hoe de oude ‘penoze’ op de Wallen en rond de Nieuwmarkt in de jaren 80 werd verdreven door de komst van de heroïnehandel en zware criminaliteit. Zo veranderde het Red Light District in een dorp waar iedereen elkaar hielp in een verziekte buurt.

Op de Amsterdamse Wallen raakten filmmakers Arnold-Jan Scheer en Roy Dames bevriend met sleutelfiguren van de penoze die ze vanaf 1984 gingen volgen met hun camera. Na 44 jaar filmen maakten zij van de vele uren aan uniek beeldmateriaal, samen met Sven Jacobs, de film het Hart van Amsterdam. Het ongecensureerde verhaal van de Amsterdamse penoze werd geproduceerd door Film Events (Jan Doense) en Meraki (Tamara Vosmaer).

Imperium aan de Oudezijds Achterburgwal

De makers portretteren legendarische figuren als Zwarte Joop en Frits van de Wereld. Zwarte Joop (Maurits de Vries), eigenaar van de vermaarde seksclub Casa Rosso, bouwde zijn imperium aan de Oudezijds Achterburgwal op met hulp van de Amerikaanse maffia. Frits van de Wereld (Simon Frederik Adriaanse) bezat een concurrerend imperium op de Zeedijk, waar hij zich specialiseerde zich in gokken en later ook hasjsmokkel.

Ook Henk de Vries, stiefzoon van Frits van de Wereld en thans directeur van de wereldberoemde coffeeshopketen The Bulldog, komt uitgebreid aan het woord. Daarnaast vertellen o.a. misdaadverslaggever Bas van Hout, ‘ordecommissaris’ van de Casa Rosso Chris Dolman, ‘Godmother’ Thea Moear, ‘Ouwe Hoeren’ Louise en Martine Fokkens en Frits Adriaanse junior, kleinzoon van Frits van de Wereld, het verhaal van de Wallen en de penoze van weleer. Het is, in de beste Amsterdamse tradities, een verhaal met een lach en een traan.

Over de makers

In de jaren zeventig van de vorige eeuw maakte documentairemaker Arnold-Jan Scheer (1947) voor het programma Paradijsvogels opnamen op de Amsterdamse Wallen. Daar leerde hij een aantal sleutelfiguren uit de Amsterdamse onderwereld kennen en hij besloot hen gedurende langere tijd te volgen.

Dit deed hij samen met Roy Dames (1953), onder andere bekend van de documentaire Foute vrienden (2010) en de series Willems kantine (2006), 25 Jaar foute vrienden (2021) en Meiden van de Keileweg, 25 jaar later (2024). Het leverde vele tientallen uren aan uniek beeldmateriaal op over hoe ‘penoze’ op de Wallen en rond de Nieuwmarkt veranderde in georganiseerde misdaad, onder andere door de komst van de heroïnehandel.

Sven Jacobs, die eerder meewerkte aan 25 Jaar foute vrienden (2021), Willems Kantine, Toen en nu (2024) en Meiden van de Keileweg, 25 jaar later (2024), sloot zich bij Scheer en Dames aan als coscenarist en coregisseur, en monteerde Het hart van Amsterdam.

Meer over de film, met trailer en credits »