Vanaf 7 oktober 2021 » In maart 1953 wordt vier dagen lang elke fase van de plechtigheden rond de begrafenis van Jozef Stalin geobserveerd. In de traditie van zijn films over de erfenis van de Sovjet-Unie put Sergej Loznitsa uit bestaand materiaal.

Van de bombastische bekendmaking op 4 maart 1953 van zijn overlijden door omroepers, in kranten en op aanplakbiljetten, via de eindeloze stoet rouwende mensen die hun ‘rode tsaar’ snikkend een laatste eer komen bewijzen, tot de ceremoniële bijzetting in het mausoleum. Het is vastgelegd op film.

De vaak niet eerder vertoonde beelden zijn veelal in kleur, waarbij het Kremlinrood van de bloemen, linten en vlaggen indringend afsteekt tegen de achtergrond van besneeuwde straten, grijs geklede mensen en grauwe fabrieken: ook op afstand van Moskou leggen arbeiders het werk stil om hun partijleider te gedenken.

Een ronduit grotesk gebeuren – waar de regisseur nog meer recht aan doet met de feitelijke, historische informatie op het einde – dat pijnlijk aantoont hoe absurd de beleving van leven en dood is in een tiranniek regime, gebaseerd op een persoonlijkheidscultus.

STATE FUNERAL

“Het enige wat ons rest zijn de bergen”, zegt Sidik. In het ruige berglandschap van Koerdisch Noord-Irak woont de Perzische panter. Tenminste, daar is Sidik van overtuigd.

Uitgerust met verrekijker en wandelstok trekt hij als een pelgrim door de heuvels en speurt hij naar eventuele bewijzen voor de aanwezigheid van deze luipaardachtige. Al vijfentwintig jaar lang.

Mocht de panter hier inderdaad gesignaleerd worden, dan zou dat betekenen dat het hele gebied als beschermde natuur wordt aangemerkt. Hij hoopt dat daarmee ook een eind komt aan de bombardementen en moorden die de streek teisteren.

In voice-over vertelt Sidik over de vijandige invasies in zijn woongebied en hoe hij als kind zijn geboortedorp moest ontvluchten. Onderweg ontmoet hij stropers, jagers en wandelaars met wie hij herinneringen ophaalt. Een gesprek met een jongere landgenoot die graag naar Europa zou vertrekken, laat een interessant meningsverschil zien en maakt duidelijk dat niet iedereen even verknocht is aan zijn wortels als Sidik.

Via schitterende sfeerbeelden van de wildernis spat de liefde voor deze streek van het scherm. Een mooie en inspirerende visuele ode aan doorzettingsvermogen en vreedzame vaderlandsliefde.

Vanaf 29 oktober (8e week) te zien in:

De Balie Amsterdam

Sidik en de panter: Winnaar IDFA Competition for Dutch Documentary 2019. Genomineerd voor het Gouden Kalf voor beste lange documentaire 2020.

Het levensverhaal van Leonie Brandt (1901-1978) is verbazingwekkend. Het is een aaneenschakeling van de meest onwaarschijnlijke avonturen, die bij nader onderzoek vaak echt gebeurd zijn.

Als mijnwerkersdochter droomt Leonie ervan actrice te worden. Die droom komt uit als ze in 1925 debuteert in de Amsterdamse Stadschouwburg. Rond 1936 ontdekt ze dat het in het Victoria Hotel in Amsterdam wemelt van de spionnen. Dat moment ontketent al haar ambities en talenten.

Haar leven neemt een radicale wending. Binnen de kortste keren opereert ze als Nederlandse dubbelspionne in nazi Duitsland. In een roes van luciditeit en overmoed speelt ze de rol van haar leven. Ze wordt met een doodvonnis naar Ravensbrück gedeporteerd, maar overleeft het kamp.

Na de oorlog maakt ze deel uit van het team dat Duitse oorlogsmisdadigers verhoort. Ze kent ze allemaal en ze zijn als de dood voor haar. Maar ook een aantal prominente Nederlanders vrezen Leonie om wat ze weet over hun doen en laten tijdens de bezetting.

Het mysterie van de stadhoudersbrief

Het gerucht gaat dat ze brisante informatie over prins Bernhard bezit. Hij zou Hitler in 1942 aangeboden hebben stadhouder van Nederland te worden. Tot ver na Leonie’s dood is dit een terugkerende hype in de media. Aan de  drank geraakt, leidt ze de laatste jaren van haar leven een zwervend bestaan.

Als ervaren spionne heeft Leonie Brandt ervoor gezorgd dat er nauwelijks beelden van haar zijn, een paar foto’s maar, en bewegend beeld al helemaal niet. Daarom hebben we uit het archief van EYE Filmmuseum een schat aan vrouwenfiguren opgediept die de vele facetten van Leonie vormgeven.

Dat zijn filmsterren als Fien de la Mar, Asta Nielsen, Francesca Bertini en Pola Negri, maar ook vergeten actrices en onbekende vrouwen uit amateurfilms. Leonie vertelt daarbij over haar leven. Haar stem is die van Rifka Lodeizen.

Vrijheidsdrang

Uitzonderlijk aan Leonie Brandt is de manier waarop ze haar leven heeft vormgegeven. Haar handelen lijkt ingegeven door een diepgevoelde vrijheidsdrang waardoor ze lak had aan conventies, de vijand roekeloos tegemoet trad en heel bewust zelf de loop van haar levenspad bepaalde.

Leonie – actrice en spionne is geselecteerd voor het International Film Festival Rotterdam 2020 en zal tijdens het festival in première gaan.

Te zien op woensdag 15 juli 2020 in Filmhuis De Spiegel Heerlen met een inleiding door Fer de Wit.

Ook te zien op Picl.

Woensdag 8 januari werd bekendgemaakt dat de film van Sandra Beerends meer dan 10.000 bezoekers heeft gehad. Daarmee kreeg de documentaire de Kristallen Film Award, een initiatief van het Nederlands Film Festival (NFF) en het Nederlands Filmfonds.

Ze noemen me baboe ging in première op het IDFA en eindigde als enige Nederlandse film in de top 10 van de publieksfavorieten. De film vertelt het levensverhaal van de Javaanse Alima, een personage opgebouwd uit waargebeurde verhalen van en over baboes.

“Beerends deed jarenlang research naar de baboe, het Indonesische kindermeisje van Europese families in voormalig Nederlands-Indië. Het fenomeen baboe — m’ba (mejuffrouw) en ibu/iboe (moeder) — leidt tegenwoordig zowel in Indonesië als in Nederland tot historische controverse.”

Lees het hele bericht op de website van het NFF

Vanaf 30 januari » De ‘zwarte diamant’ is het magische middelpunt van een unieke wereld bevolkt door zeer uiteenlopende personen. Van stroper en jager tot kweker en chefkok. Allen hebben dezelfde diepgaande passie voor de zwarte truffel.

Voor de één is het een manier om onderdeel te zijn van de natuur, voor de ander een culinaire goudmijn, maar dat het allen in vervoering brengt is duidelijk. Er is sprake van volle overgave en totale toewijding. Ze gaan op de knieën voor de truffel, vaak letterlijk in het veld om de truffel uit te graven en in aanbidding op de kerkbanken.

De truffel is een mysterie en zoals in de liefde daarom gekoesterd en verafgood. Maar als we niet uitkijken verdwijnt deze bijzondere zwam door opwarming voorgoed uit onze aarde. Zijn we in staat deze amour fou los te laten en alleen te nemen wat de aarde ons geeft? 

Deze heerlijke film uit de Franse Provence doet niet alleen een beroep op onze visuele zintuigen, maar we kunnen het verrukkelijke aroma bijna ruiken!

Nu te zien op Picl

Nu te zien via Picl