Op een voormalige plantage van Unilever in Congo besluit een groep plantagearbeiders kunst te gaan maken. Met de opbrengsten kopen ze hun land terug, bouwen ze hun eigen museum en starten een bloeiende, inclusieve en ecologische plantage.

Veel musea zijn gebouwd met winst onttrokken aan plantages. Deze nieuwe film vertelt het verhaal van een onwaarschijnlijke poging de waardeketen van kunst te herstructureren.

Mislukte poging

Na een eerste hopeloos mislukte poging van Martens zelf, besluit een groep plantagearbeiders kunst te gaan maken. Ze verenigen zich in de Cercle d’Art des Travailleurs de Plantation Congolaise (CATPC). Ze maken zelfportretten van rivierklei, die met 3D-technologie worden gereproduceerd in chocolade.

Als plantagearbeider Matthieu Kasiama naar New York reist om daar de eerste solo-expositie van CATPC te openen, roept de New York Times de expositie uit tot Best Art of the Year.

In short, the project, de-exoticizing and re-exoticizing, is politically problematic on almost every level, and it’s fascinating for that reason. It raises questions about imbalances of power based on race and class that are at the very foundation of modern Western culture, but that our big museums have resolutely refused to address, never mind tried to answer.”

Holland Cotter, The New York Times

OMA

Met de opbrengst van hun kunst kopen de plantagearbeiders het land terug waar William Lever (van Unilever) in 1911 in Leverville zijn eerste plantage vestigde. Na honderd jaar monocultuur is het volledig vernietigd. Samen met hun leider, milieuactivist René Ngongo, ontwikkelen ze er niettemin een bloeiende, inclusieve en ecologische postplantage. Op hun land bouwen ze hun eigen, door OMA ontworpen museum, de witte kubus, om hun toekomst veilig te stellen.

Op 22 november Renzo Martens was te gast bij de IDFA Special van Mondo, het kunst- en cultuurprogramma van de VPRO.

Nu te zien op Picl.