Vanaf 2 april » In De Indische tafel blikken mannen van in de negentig, die wekelijks samenkomen voor een Indonesische lunch, terug op hun Indonesische jeugd waarover ze nooit spraken. Na de verhalen van vrouwen in de Japanse kampen in Als ik mijn ogen sluit (2024), werden verhalen van de mannen in Indonesië onontkoombaar voor regisseur Pieter van Huystee.
kolonialisme
Moeder Suriname ook in de prijzen
De documentaire Moeder Suriname heeft inmiddels 10.000 bioscoopbezoekers getrokken. Regisseur Tessa Leuwsha, die de film op haar familiegeschiedenis baseerde, heeft hiervoor de Kristallen Film ontvangen.
Stemmen van naoorlogse generaties
In de documentaire Stemmen van naoorlogse generaties – Hoe oorlog en koloniaal verleden doorwerken wordt ingegaan op de doorwerking van het oorlogsverleden en het koloniaal verleden.
Moeder Suriname
In Moeder Suriname – Mama Sranan vertelt filmmaker Tessa Leuwsha het verhaal van Surinaamse vrouwen zoals haar grootmoeder, Fansi, een wasvrouw. Ze doet dat met deels ingekleurd archiefmateriaal en de stem en zang van Denise Jannah. Het verhaal beslaat de periode van de afschaffing van de slavernij in 1863 tot de Surinaamse onafhankelijkheid in 1975.
Ze noemen me baboe
In Ze noemen me baboe verbeeldt regisseur Sandra Beerends het levensverhaal van de Javaanse Alima. Op de vlucht voor een gedwongen huwelijk vindt Alima in de jaren veertig werk als baboe (kindermeisje) voor een Nederlandse familie.
